Hollywood is de wereldstad van entertaining. De grote sterren worden daar geboren. Er wordt gesproken dat Hollywood de film industrie domineerd, maar klopt dit wel? Is India eigenlijk niet de koploper als het gaat om films maken?
De Hindi bioscopen vormen de basis van Bollywood films. India is een arm land, maar dat betekent niet dat de mensen niet naar de bioscopen gaan, integendeel. De armen gaan graag naar de bioscopen. Een van de redenen is te ontsnappen van de realiteit. Een kaartje kost bijna niets en in een land met miljoenen mensen betekend dit snel geld maken voor de film industrie. Een film met een redelijk aantal bezoekers wint zo haar kosten terug. Een ander reden is het in balans houden van de Indiase populatie. Door het bezoek aan de bioscopen, onstaat er een andere vorm van recreatie, in plaats van de onsafe-sex die deze arme bevolking beoefent. Hiermee wordt een bevolkingsexplosie voorkomen.
Een van de eerste films die internationaal bekend werd was van Kamal Amrohi, 'Pakeezah' (1971). Deze scoorde goed bij het publiek. Volgens een enquete, die een Engels bedrijf deed, behoort Kamal Amrohi's 'Pakeezah' tot een van de tien beste films allertijden. Maar het was Mani Ratnam's 'Dil Se' (1998) die in de Engelse top 10 binnen kwam als eerste Hindi film. Sindsdien hebben ook andere landen deze rage opgevolgd. Ook Nederland, maar het verschil hier is dat we alleen de kaskrakers laten zien. Het succes heeft echter niets met de capaciteiten van Bollywood te maken; India heeft altijd al goede films gemaakt. Het ligt meer aan de manier waarop Bollywood opereert.
De asiatische bioscopen werken anders dan de Engelse en Amerikaanse bioscopen. Ten eerste wordt niet bijgehouden hoe goed een film scoort op onafhankelijke niveau. De meeste asiatische bioscopen en videotheken zijn zelfstandig. Dit heeft als nadeel dat ze niet kunnen bijhouden hoeveel kaartjes er in totaal verkocht worden. In de jaren ‘80’ werd er een systeem opgezet om de statistieken bij te houden. De nodige informatie kwam van de distributie bedrijven. Hierdoor kon voor het eerst in kaart worden gebracht hoe goed een film scoort en naar welk film er vraag was.
Ten tweede worden tv shows bedacht om de film te promoten net als bij de Amerikaanse films. Het voornaamste doel van deze programma’s is om de films te promoten voor het publiek en de bioscopen. Dit moet resulteren in een hoger opbrengst van de kaartjes dat tevens een goede methode is om het succes van een bepaalde film te meten. Dit alles is waar het eigenlijk om draait bij de film productie bedrijven.
Men dacht dat als een film het goed deed in India, dit automatisch betekende dat het ook goed zou scoren in Amerika en Engeland (In deze twee landen wonen zeer veel Indiers) Dit bleek echter niet geval te zijn. Het begon duidelijk te worden dat deze twee landen totaal van elkaar verschilde. Een strategische zet was nu om een gezamelijk netwerk van bioscopen in Engeland en Amerika op te zetten net als de Nederlandse “Pathe”. Dit heeft als gevolg dat Bollywood films langzaam maar zeker de erkende lijsten binnen druppelen.
Maar in Bollywood gaat het niet alleen om de films. De dans en zang in de films maken dat Bollywood anders is dan Hollywood. Elke film bestaat dan ook uit een thema lied die de film moet promoten. Dus eigenlijk heeft Hollywood afgekeken van Bollywood wat betreft de soundtracks.
Op internet begint ook Bollywood zijn intrede te doen. Er komen steeds meer sites bij die informeren over de laatste ontwikkelingen in Bollywood. Profielen van favoriete acteurs en zangers kun je er vinden. Met een beetje geluk kan je zelfs chatten met je favoriete ster.
Het veroveren van de internationale markt is begonnen. Bollywood is aan het veranderen. Het is niet meer het nationale product uit India. Bollywood zal vele verrassingen voor ons in petto hebben.